''Ik ben dankbaar voor het thuis dat ik heb gekregen''

Sofie (18) “Ik ben dankbaar voor het thuis dat ik heb gekregen”

Sofie is bijna negentien en woont al sinds ze elf maanden oud is bij haar twee pleegmoeders. “Eigenlijk mijn hele leven,” zegt ze. Ze studeert Fashion Design aan het Koning Willem I College in Den Bosch en kijkt met een warm gevoel naar haar jeugd in een pleeggezin.

“Voor mij is het eigenlijk heel normaal. Ik ben zo opgegroeid, ik weet eigenlijk niet beter.” Soms levert het grappige situaties op. “Een keer op de camping vroeg iemand: waar is je vader? Toen zei ik: die houdt niet van zwemmen, die zit de hele dag bij de tent. Dat was helemaal niet waar, maar ik vond het gewoon grappig om te zeggen.”

Wat ze vooral waardeert, is dat ze een stabiele plek heeft om op te groeien. “Ik vind het fijn dat ik gewoon normaal kan opgroeien en niet het gevoel heb dat het heel anders is.”

Een pleegzorgbegeleider die meegroeit
Sofie herinnert zich vooral haar begeleider van vroeger. “Toen ik acht was, had ik een pleegzorgbegeleider met wie het altijd heel fijn was. We gingen altijd leuke dingen doen. Buiten spelen en ondertussen praten. Ik zat toen op judo en dat gingen we dan samen doen. Het was gewoon een fijn gesprek met haar, niet geforceerd.”

Ook met haar huidige begeleider voelt ze zich goed. “Hij was laatst naar mijn stageplek gekomen en toen hebben we daar het gesprek gedaan. Ik vind het leuk dat hij dan ook kan zien waar ik mee bezig ben. En als er iets is, onderneemt hij gelijk actie.”

“Mijn pleegmoeders betekenen alles voor mij”
“Ik vind het altijd heel bijzonder om te zien dat mensen een kind dat niet van hun is in huis nemen en opvoeden alsof het wel hun kind is. Dat vind ik fijn en daar ben ik heel dankbaar voor.”

Ze heeft veel van hen geleerd. “Ze hebben mij meegegeven dat als je goed voor een ander bent, je het ook weer terugkrijgt. En dat je je beste vrienden dichtbij moet houden.”

Leren omgaan met je verleden
“Je verleden, het is nou eenmaal zo. Je kunt er maar beter het beste van maken. Als je er de hele dag mee bezig blijft, kom je niet verder.”
Dat was niet altijd makkelijk. “Op een gegeven moment dacht ik: ik kan blijven nadenken over vroeger, maar ik kan ook kijken naar wat ik hier en nu heb. En naar de mensen die ik om me heen heb.”

Volgens haar begint verandering bij jezelf. “Als je het zelf niet wil, gaat het ook niet gebeuren.” Haar pleegmoeders en pleegzorgbegeleider stonden daarbij naast haar. “Ze hebben me gesteund waar het kon en waar ik het accepteerde. Mijn pleegzorgbegeleider checkt regelmatig of alles oké is. Zolang hij de rode draad weet.”

Haar advies aan andere pleegkinderen: “Wees dankbaar voor de plek waar je terecht bent gekomen. En omarm dat.”

“Als pleegouder kun je echt heel veel betekenen”
“Als pleegouder kun je echt heel veel voor iemand betekenen, voor een kind in nood. Het zal niet altijd makkelijk zijn, maar je geeft iemand wel echt een goed thuis. Dat is het mooiste wat je kunt doen.”
Sofie ziet dat ook terug in haar eigen gezin. “We voelen ons echt als één gezin. Ik denk dat mijn pleegmoeders dat ook wilden, en dat dat aardig is gelukt.”

Toekomstplannen vol betekenis
“Ik wil graag twee eigen kinderen en twee pleegkinderen. Omdat ik het een heel mooi concept vind en omdat ik blij ben dat het bestaat,” zegt ze met een glimlach. “Ik wil iedereen altijd heel graag helpen. Dan kan ik toch mijn steentje bijdragen.”

Wil jij het verschil maken in het leven van een kind? Word pleegouder. Bezoek een van onze voorlichtingsavonden of vraag direct een informatiepakket aan en ontdek hoe jij een veilig en warm thuis kunt bieden.

Om de privacy te beschermen, is ‘Sofie’ een fictieve naam.